Zaplanuj słowo, dostarcz emocje– II miejsce w Polsce dla Adama Wójcika, logistyka z poetycką duszą!

„Piszę jak sierpem — prawdą i mową.
Niech każdy wers pachnie skibą ziemi.”
— Adam Wójcik

Z dumą i wzruszeniem informujemy, że Adam Wójcik, uczeń klasy 4Btl technikum kształcącego w zawodzie technik logistyk, zdobył II miejsce w IV Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim im. Pauliny Hołyszowej „Ziemia moich wierszy” – edycja 2025, w kategorii I (13–18 lat).

Ten prestiżowy konkurs gromadzi utalentowanych młodych poetów z całego kraju, którzy w swoich utworach poszukują więzi z naturą, tradycją i duchowością. Jury doceniło wiersze Adama za dojrzałość poetycką, wrażliwość języka oraz niezwykłą harmonię między prostotą a metaforą.

W nagrodzonym cyklu „Piszę jak sierpem. Ziemia moich wierszy”, obejmującym utwory „Korzeń modlitwy”, „Obrzęd dnia powszedniego” i „Głos ziemi we mnie”, Adam Wójcik stworzył poetycki pejzaż, w którym codzienność przenika się z sacrum, a praca i wiara stają się jednym rytmem życia.

„Dom to kaplica z chleba i śladów.”
— z wiersza „Obrzęd dnia powszedniego”

Sukces Adama Wójcika jest powodem do dumy dla całej społeczności szkolnej. Pokazuje, że w naszej szkole uczymy nie tylko planowania tras i zarządzania procesami, lecz także rozumienia człowieka, świata i piękna słowa.Adam Wójcik udowodnił, że logistyk może być także poetą — potrafi zaplanować słowo i dostarczyć emocje dokładnie tam, gdzie są potrzebne. To dowód, że szkoła techniczna może być nie tylko miejscem zdobywania wiedzy zawodowej, lecz także przestrzenią rozwoju duchowego, artystycznego
i humanistycznego. Kształcenie w kierunku logistycznym uczy planowania i porządku, a poezja — wrażliwości i refleksji. Adam z powodzeniem łączy te światy, udowadniając, że logika i poezja mogą iść
w parze.

Serdecznie gratulujemy Adamowi tego wyjątkowego osiągnięcia!
Życzymy mu, by dalej pielęgnował w sobie poetycką wrażliwość, odwagę w wyrażaniu uczuć i pewność,
że słowo — tak jak dobrze zaplanowany łańcuch dostaw — potrafi zmieniać świat.

„Nie zgubiłem korzenia w betonie —
ziemia śpiewa we mnie jak dawniej.”
— Adam Wójcik, „Głos ziemi we mnie”

/ak/